محل تبلیغ شما

سفرهای لاکچریِ ایرونی

یکی از مصادیق زندگی لاکچری، تفریحات لاکچری است که سفر را نمی توان از آن جدا دید. در ایران خدمات لاکچری همواره با مفاهیم طبقاتی تحلیل می شود و ریسک سرمایه گذاری در این حوزه را بالا می برد. به همین دلیل عمده سفرهای لاکچری در ایران یا با امکانات شخصی فرد انجام می شود یا شامل مجموعه خدمات لاکچری نمی شود.

ماهنامه دیار – محمدحسین نجاتی: خیلی ها می گویند لاکچری یک مفهوم بی در و پیکری است. خیلی ها هم برای لاکچری حد و مرزهایی قائل هستند، اما همه این دو طیف روی سه ضلع اصلی لاکچری توافق دارند؛ گران ترین، باکیفیت ترین و کمیاب ترین.

در دنیا لاکچری، تبصره های فرهنگی و بومی اصل مهمی است، آن چیزی که در ایتالیا یا در خیابان های شانزه لیزه یک مفهوم لاکچری به حساب می آید شاید در نیویورک لاکچری نباشد. حتی احتمال دارد برخی مفاهیم لاکچری در برخی کشورها و اقلیم ها امکانش وجود نداشته باشد.

حالا سال هاست که شبکه های اجتماعی به کمک این مفهوم آمده و لاکچری بازهای جهان را روی مفاهیم خاصی متحد کرده است. سبک پوشش خاص، سبک سفرها، تعطیلات و تفریحات خاص، خانه و امکانات خاص، مهمانی ها و دورهمی ها، فضاهای کاری و اداری و… همه آن مصادیقی است که یک زندگی لاکچری را رقم می زند.

روی دیگر لاکچری دارای مفهومی و پایگاهی اجتماعی است. به ویژه در جوامع طبقات زده که افراد براساس دارایی، میزان ثروت و بهره بردن از امکانات ارزش گذاری می شوند. با این حال و خوب یا بد، مفاهیم لاکچری به عنوان یک خرده فرهنگی ارزشی وارد جامعه ایران شده و در پله ای بالاتر از رفاه، تمول و زندگی مرفه قرار می گیرد.

یکی از مصادیق زندگی لاکچری، تفریحات لاکچری است که سفر را نمی توان از آن جدا دید.

سفرهای لاکچری مصادیق بسیار زیادی در زبان جهانی لاکچری دارد. زن و مردی که به تنهایی با چمدان های شخصی از هواپیما خارج می شوند تا تصاویری از آفتاب گرفتن در سواحلی بکر با چشم اندازی از غروب، یا شناگاه های خصوصی و هتل هایی با تراس هایی رو به دریا، قایق هایی که به دل دریا می زنند و سرنشینان آن با امنیت تن به آب می زنند و میزهایی که بر عرشه های خلوت و شخصی، غذاها و نوشیدنی های کمیابی را سرو می کنند.

یکی از مصادیق زندگی لاکچری، تفریحات لاکچری است که سفر را نمی توان از آن جدا دید.

سفرهای لاکچری مصادیق بسیار زیادی در زبان جهانی لاکچری دارد. زن و مردی که به تنهایی با چمدان های شخصی از هواپیما خارج می شوند تا تصاویری از آفتاب گرفتن در سواحلی بکر با چشم اندازی از غروب، یا شناگاه های خصوصی و هتل هایی با تراس هایی رو به دریا، قایق هایی که به دل دریا می زنند و سرنشینان آن با امنیت تن به آب می زنند و میزهایی که بر عرشه های خلوت و شخصی، غذاها و نوشیدنی های کمیابی را سرو می کنند.

این تصاویر، روشن ترین مصادیق سفرهای لاکچری است. در ایران هنوز هم لاکچری بازها به مفهوم جامع و مانعی از تفریحات لاکچری دست نیافته اند. چرا که سفرهای لاکچری در ایران آنقدر که باید همه مصادیق این سفرها را شامل نمی شود و هم اینکه سه ضلع اصلی لاکچری یعنی گران ترین، باکیفیت ترین و کمیاب ترین را همزمان همراه با خود ندارند.

نکته دیگر، خدمات لاکچری است. در ایران خدمات لاکچری همواره با مفاهیم طبقاتی تحلیل می شود و ریسک سرمایه گذاری در این حوزه را بالا می برد. به همین دلیل عمده سفرهای لاکچری در ایران یا با امکانات شخصی فرد انجام می شود یا شامل مجموعه خدمات لاکچری نمی شود.

مثلا شما می خواهید با یک سفر لاکچری به اصفهان سفر کنید. اول اینکه شرکت های هواپیمایی خدمات لاکچری را برای شما ندارند. در حوزه خدمات غذایی، گزینه های خیلی زیادی برای شما روی میز نیست و تفریحات در سفر در بسیاری از موارد شامل تفریحاتی می شود که برای عموم نیز قابل دسترس است.

همین باعث می شود تفریحات لاکچری به سمت خدماتی برود که یا خیلی گران است و به همین دلیل مخاطبان زیادی ندارد یا به سمت تفریحاتی با امکانات شخصی افراد بود.

با این تفاصیل می توان سه گروه تفریحات و سفرهای لاکچری را در ایران از هم تفکیک کرد؛ سفرهای لاکچری با امکانات شخصی، پکیج های کمیاب سفرها و گروه سوم سفرهایی با امکانات اقامتی به نسبت لاکچری.

افزودن دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *